( 1222 ) مَسَارِب الاصْلَاب : مجارى نطفه . ( 1223 ) تَسْفِى : حمل مىكند ، مىپراكند . ( 1224 ) الاعَاصِير : جمع « اعصار » ، گرد باد ، بادى كه ابرها را حركت مىدهد . ( 1225 ) تَعْفُو : محو مىكند . ( 1226 ) الْكُثْبَان : جمع « كثيب » ، تلها ، تپه‌ها . ( 1227 ) الذُرَا : جمع « ذروة » ، بالا هر چيزى . ( 1228 ) الشَنَاخِيب : جمع « شنخوب » ، قله كوهها . ( 1229 ) الدَّيَاجِير : جمع « ديجور » ، تاريكىها ، ظلمتها . ( 1230 ) اوْعَبَتْهُ : آن را جمع كرد . ( 1231 ) خَضَنَتْ عَلَيْهِ : آن را پرورش داد . ( 1232 ) سُدْفَة : ظلمت ، تاريكى . ( 1233 ) ذَرَّ : طلوع كرد . ( 1234 ) اعْتَقَبَت : پى در پى و پشت سر هم آمد . ( 1235 ) اطْبَاقُ الدَّيَاجِير : پرده‌هاى تاريكىها . ( 1236 ) سُبُحَاتُ النُّور : پرتوها و شعاعهاى نور . ( 1237 ) هَمَاهِم : همهمه‌ها ، در اينجا مقصود ناله و صداى اندوه بارى است كه از سينه بر مىآيد . ( 1238 ) قَرَارَة نُطْفَة : قرارگاه نطفه . ( 1239 ) نُقَاعَة الدَم : مراكز خون در بدن . ( 1240 ) العَارِضَة : مانع . ( 1241 ) اعْتَوَرَتْهُ : به نوبت آن را گرفت ، دست بدست داد ، يعنى ذات خداوندى دستخوش ملالت و سستى نمىشود . ( 1242 ) مَثُوبَةٌ : ثواب و پاداش . ( 1243 ) الْخَلّة : فقر . ( 1244 ) مَنُّكَ : احسان تو . خطبهء 92 ص 91 ف ( 1245 ) لَا تَثْبُتُ عَلَيْهِ الْعُقُولُ : عقلها طاقت تحمل آن را ندارند . ( 1246 ) اغَامَت : با ابر پوشيده شد . ( 1247 ) المَحَجَّة : راه مستقيم و راست . ( 1248 ) تَنَكّرَتْ : تغيير كرد . خطبهء 93 ص 92 ف ( 1249 ) فَقَاتُ : كندم ، بيرون آوردم ، اشاره به غلبه بر آنهاست . ( 1250 ) الْغَيْهَب : تاريكى . ( 1250 ) مَاجَ : موج زد ، مقصود گستردگى و شمول فتنه است . ( 1251 ) كَلَبُهَا : الكلب ، مرض هارى كه اغلب ، سگها به آن دچار ميشوند ، اين بيمارى در صورت عدم معالجه